Saga Vestmannaeyja er jafngömul landnámi Íslands, sem talið er hefjast árið 874, en kolefnagreining gamalla bæjarrústa í Herjólfsdal gefur vísbendingu um að þær séu eldri en landnám. Jarðsöguna má einnig lesa úr hraunum og björgum eyjanna en þær eru 15 talsins auk skerja og dranga.

Allar eru þær myndaðar við eldgos undir sjávarmáli á síðustu 7-8 þúsund árum. Yngst er Surtsey , sem myndaðist í neðansjávareldgosi 1963-1967. Síðasta eldgosið á þessu eldvirka svæði er eldgosið á Heimaey 1973, þar sem tók að gjósa úr hlíðum 5 þúsund ára kulnaðs eldfjalls, Helgafells, sem stendur sem næst í byggð.

Það eru því eldgos og ágangur sjávar, sem mótað hefur og sorfið eyjarnar og eru hinir fjölmörgu sjávarhellar ljósasta dæmið og reyndar gefið þeim eitt margra nafna, "Caprí norðursins". Íbúar Vestmannaeyja hafa byggt afkomu sína á baráttu við úfinn sjó og snarbrött björg og æðruleysi hefur einkennt framgöngu þeirra í starfi og leik.

Sú menning og það mannlíf sem mótast hefur í Vestmannaeyjum dregur því dám að baráttu fólksins við hörð náttúruöfl. Samheldni í sorg og sælu er sterk meðal fólksins og kemur hvað skýrast fram við slysfarir eða í skemmtun, sem hæst rís á árlegri útihátíð, er þjóðhátíð nefnist, og haldin er fyrstu helgina í ágúst ár hvert.

Sérstæð náttúrufegurð Vestmannaeyja og fjölbreytt fuglalíf hefur haft mikið aðdráttarafl fyrir ferðamenn hvort sem er innlenda sem erlenda. Hér getur ferðamaðurinn fundið margvíslega afþreyingu við skoðun sérstæðrar náttúru, nýlegrar landmótunar og áhrif hennar á blómlega byggð og gróskumikið athafna og mannlíf.