Lundaveiðar

Enginn þáttur bjargnytja hefur átt eins ríkan þátt í Vestmannaeyingum og lundaveiði gegnum árin. Lundaveiði er stunduð yfir sumartímann um sex vikna skeið og lundi veiðist í öllum eyjunum í Vestmannaeyjaklasanum.
Í úteyjum liggja menn oftast við, sem kallað er. Þá dvelja menn í eyjunni um nokkurra daga skeið og væsir þar ekki um neinn, þar sem vel búin veiðihús
eru í flestum eyjunum.

Lundi er einungis veiddur í háf, sem er langt skaft með neti á endanum, aðrar veiðiaðferðir þykja ekki samboðnar góðum veiðimanni, enda er frekar litið á lundaveiði nú á dögum sem íþrótt en veiðimennsku. Það er einungis geldfuglinn sem veiddur er, góður veiðimaður slær aldrei á sílisfugl.

Áður fyrr var lundi, nýr, saltaður og reyktur, drjúgur hluti af matfangi Eyjamanna, auk þess sem sem fiðrið af honum var notað í sængurföt.
Með breyttum matarvenjum hefur gildi hans minnkað, en innfæddum Vestmannaeyingum þykir tæplega hægt að halda Þjóðhátíð nema þar sé lundi á borðum. En í dag munu þeir fleiri sem líta á lundann sem nokkurs konar "þjóðartákn" Vestmannaeyinga heldur en matvöru.

Á hverju ári var farið til súlu í "Skerið" sem er gælunafn á Súlnaskeri, en þar er önnur stærsta súlubyggð á Íslandi(sú stærsta í Eldey). Það var súluunginn sem sóst var eftir og þótti veiðiaðferðin ekki ýkja fögur, unginn var rotaður með svonefndur kepp sem var barefli, tæpur metri á lengd.

Svipaðar aðferðir voru notaðar við fýlaveiðar en fýlsunginn var einnig veiddur á sjó, þar sem hann sat sílspikaður eftir maraþonát sumarsins. Ný súla þótti afbragðsmatur og var einnig söltuð til vetratins. En fýllinn var bæði saltaður og reyktur og þótti einstakt búsílag enda feikilega feitur fugl.