Líklega er vandfundinn göfugri íþrótt en sú sem ungmenni í Vestmannaeyjum stunda í ágústmánuði. Þá fer pysjan á kreik, en svo er ungi lundans ævinlega nefndur í Eyjum. Foreldrar hennar hafa hætt matargjöf nokkru áður og svengdin rekur hana úr holu sinni.

En ljósin í kaupstaðnum freista og hundruðum saman fljúga þær veikum vængjum á vit ljósanna í kaupstaðnum. Þá kemur í ljós að fleirum en mannfólkinu hefur orðið hált á að glepjast af ljósadýrð og glysi borgarlífsins, því það sem mætir pysjunni við lendingu eru harðar götur og gangstéttir ellegar dimmir húsagarðar.

Og stundum eru kettir á sveimi í vígahug. En pysjurnar eiga sér bandamenn í þessum malbiksfrumskógi. Hvarvetna eru hjálpfúsar hendur barna sem hafa það fyrir stafni að kvöldlagi í ágúst að fara um bæinn með pappakassa og safna saman þeim pysjum sem villst hafa af réttri leið. Ekki er óalgengt að afrakstur kvöldsins hjá hverjum veiðimanni sé tíu pysjur eða meira.

Um nóttina fá pysjurnar gistingu í mannheimum en árla morguns eru krakkar á fótum því nú á "að sleppa". Þá er farið með kassann eitthvert þangað á eynni þar sem gott aðgengi er , svo sem inn á Eiði eða út á Hamar. Þegar þangað er komið eru pysjurnar teknar ein af annarri og þeim sveiflað styrkum höndum hátt á loft, þannig að þær grípa flugið á vit frelsisins úti á sjónum.

 

Lundapysjuveiðar/pysjuveiðar er góð skemmtun fyrir alla meðlimi fjölskyldunnar.